โกลเด้น สนิช หรือ สนิชสีทอง หนึ่งในวัตถุปริศนา ที่ปรากฎในแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับเครื่องรางยมทูต โดยในพินัยกรรมของอัลบัส ดัมเบิลดอร์ ดัมเบิลดอร์ได้มอบสนิชสีทองเป็นสมบัติตกทอดตามพินัยกรรม ให้แก่แฮร์รี่ พอตเตอร์

          แฮร์รี่ พอตเตอร์ ไม่เข้าใจเลยว่า ดัมเบิลดอร์ให้เขาด้วยเหตุใด แต่รูฟัส สคริมเจอร์ ก็ได้อธิบายให้เขาฟังว่า "โกลเด้นสนิช มีคุณสมบัติในการสัมผัสถึงผู้ที่จับมันได้ในครั้งแรก" แต่ด้วยความต้องการของรูฟัส รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ เขาต้องการเห็นสิ่งที่คุณสมบัติของมันจะทำให้ เขาวางมันลงบนมือของแฮร์รี่ พอตเตอร์ แต่แล้ว มันก็ไม่เผยความลับใดๆออกมา

          แฮร์รี่ พยายามที่จะไขปริศนาของสนิชสีทอง เขาย้อมหวนถึงเวลาที่เขาจับโกลเด้น สนิชได้ครั้งแรก และมันก็ให้คำตอบออกมาว่า ครั้งนั้น เขาไม่ได้จับมันด้วยมือ แต่เขาเผลออมมันในการแข่งขันควิดดิช แฮร์รี่จึงลองจับเอาโกลเด้น สนิชใส่ปากของเขา และมันก็ยังคงนิ่งสนิช แต่ก่อนที่เขาจะเลิกความพยายาม เขาก็มองเห็นคำสลักที่โกลเด้น สนิช เขียนไว้ว่า "เปิดเมื่อปิด และปิดเมื่อเปิด" ปริศนาจากคำใบ้นั้น ยิ่งทำให้เขาแย่มากยิ่งขึ้น

          แต่ท้ายที่สุดเขาก็เปิดมันออกได้ในตอนที้กำลังเข้าไปหาโวลเดอมอร์ที่ป่าต้องห้าม ระหว่างทางเขาเปิดมันออกมาได้

การเปิดโกลเด้น สนิช

"ฉันจะเปิดเมื่อปิด"

          จากปริศนาถ้อยคำที่อัลบัส ดัมเบิลดอร์ได้ทิ้งไว้แฮร์รี่ พอตเตอร์ การจะเปิดมันออกนั้น นับว่ายากมากเลยทีเดียว เนื่องจากผู้ที่จะเปิดมันจะต้องยอมรับซึ่งการตาย นั่นคือ ปิดฉากชีวิตของตนเอง แฮร์รี่ ยอมรับความตายหลังจากนั้น เมื่อเขาสัมผัสจูบที่ลูกโกลเด้น สนิช มันก็เปิดออก

และนี่คือ ข้อมูลจากอาจารย์สุมาลีครับผม

เป็นคำถามที่น่าสนใจมาก ช่างคิดดีแท้ๆ คำปริศนาที่ดัมเบิลดอร์สลักไว้บนลูกสนิชทองคำ “ฉันเปิดเมื่อปิด” นั้น ป้าโจเขียนไว้กำกวมเป็นปริศนาเพื่อให้คนอ่านไม่รู้ทันที และดัมเบิลดอร์เองก็ไม่ต้องการบอกแฮร์รี่ตรงๆ ด้วย ในต้นฉบับเขียนว่า I open at the close. มีความหมายแปลได้ตรงๆ ว่า “ฉันจะเปิดเมื่อถึงจุดจบ” แต่เนื่องจากภาษาอังกฤษเขียนไว้กำกวม ผู้แปลจึงต้องแปลให้กำกวมด้วยว่า “ฉันจะเปิดเมื่อปิด” หมายถึงปิดฉากชีวิตนั่นเอง ตรงดังที่มีคนช่วยตอบมาแล้ว คือเมื่อถึงจุดจบของชีวิตของแฮร์รี่

ดัมเบิลดอร์ตระหนักว่าเมื่อแฮร์รี่รู้ว่าตนเป็นฮอร์ครักซ์ที่ไม่ได้ตั้งใจของโวลเดอมอร์ ในที่สุดเขาต้องตัดสินใจยอมสละชีวิตตนเองเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น ดัมเบิลดอร์เข้าใจว่าเป็นการยากยิ่งนักสำหรับแฮร์รี่ที่จะเดินทางอย่างกล้าหาญไปเผชิญหน้ากับโวลเดอมอร์ และยอมให้โวลเดอมอร์ฆ่าเขาโดยไม่ต่อสู้เลย นี่คือช่วงเวลาปิดฉากชีวิต ซึ่งแฮร์รี่จำเป็นต้องได้กำลังใจจากคนที่รักเขาและเขารักมากที่สุด ดังนั้นเมื่อแฮร์รี่ตัดสินยอมตาย เขาคิดถึงพ่อแม่ พ่อทูนหัว และครูที่เขารัก และเขาเกิดปัญญาเข้าใจปริศนาของดัมเบิลดอร์ในที่สุด เขาจึงจูบลูกสนิชทอง ซึ่งก็เปิดออกและมอบแหวนหรือหินชุบวิญญาณให้ทันที แฮร์รี่จึงสามารถเรียกวิญญาณของพ่อแม่ ซีเรียส และลูปินมาเดินเป็นเพื่อน ให้กำลังใจเขาได้ และข้อสำคัญวิญญาณของพวกเขาเหล่านั้นยังเป็นพลังดุจผู้พิทักษ์ที่ช่วยคุ้มครองเขา ต่อต้านผู้คุมวิญญาณที่ล้อมรอบบริเวณที่ตั้งมั่นของโวลเดอมอร์ด้วย ลำพังแฮร์รี่ซึ่งใจหดหู่ในเวลานั้นคงไม่อาจผ่านฝูงผู้คุมวิญญาณเหล่านั้นไปได้อย่างปลอดภัย

 

Credit: Muggle-V.com (Muggle Village)