กริฟฟิน(Griffin)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xxxx

กรินดี้โลว์เป็นปีศาจน้ำตัวสีเขียวซีดและมีเขา พบได้ตามทะเลสาบทั่วอังกฤษและไอร์แลนด์ กินปลาตัวเล็กๆเป็นอาหาร กรินดี้โลว์ดุร้ายกับพ่อมดและมัก เกิ้ลพอๆกัน แต่ชาวเงือกจะทำให้กรินดี้โลว์เชื่องได้ กรินดี้โลว์มีนิ้วยาวมาก ซึ่งแม้จะใช้ยึดจับอะไรได้เหนียวแน่นแต่ก็หักได้อย่างง่ายดาย

กลัมบัมเบิ้ล(Glumbumble)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xxx

กลัมบัมเบิ้ลพบได้ในแถบยุโรปตอนเหนือ เป็นแมลงบินได้ ตัวสีเทา ขนปุกปุย มันจะผลิตน้ำหวานที่มีสรรพคุณใช้ลดความเศร้าสร้อยได้ น้ำหวานนี้ใช้ เป็นยาแก้โรคประสาทที่เกิดจากการกินใบอลิฮอทซี่เข้าไป บางครั้งกลัมบัมเบิ้ลอาจบุคเข้าไปอยู่ในรังผึ้งทำให้น้ำผึ้งมีสรรพคุณแปลกๆ กลัมบัมเบิ้ลทำ รังอยู่ตามที่มืดๆและห่างไกลจากผู้คน เช่น ตามโพรง ต้นไม้และถ้ำ มันกินต้นเน็ตเทิลเป็นอาหาร

กัปปะ(Kappa)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xxxx

กัปปะเป็นปีศาจน้ำญี่ปุ่น อาศัยอยู่ตามพ่อน้ำตื้นๆ และแม่น้ำ คนมักจะมองว่ากัปปะคล้ายลิง แต่มีเกร็ดปลาอยู่ตามตัวแทนที่จะเป็นขน มัมมีแอ่งเว้าใส่น้ำ อยู่กลางกระหม่อม กัปปะกินเลือดมนุษย์ แต่ถ้าโยนแตงกวาที่สลักชื่อคนให้มัน กัปปะก็จะไม่ทำร้ายคนๆนั้น เมื่อเผชิญหน้ากับกัปปะ พ่อมดควรล่อ หลอกให้มันโค้งตัวลง ซึ่งจะทำให้น้ำที่อยู่บนหัวหกลงมา แล้วกัปปะจะสูญสิ้นเรี่ยวแรงทั้งหมด

แกรปฮอร์น(Graphorn)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xxxx

ตัวแกรปฮอร์นพบได้ตามบริเวณที่เป็นภูเขาในยุโรป ร่างกายใหญ่โต ผิวสีม่วงเทา หลังค่อม มีเขายาวและแหลมคมมากสองเขา เท้าใหญ่โตมีนิ้วข้างละสี่ นิ้ว และมีนิสัยดุร้ายตามธรรมชาติบางครั้งอาจเห็นโทรลล์ภูเขาขี่หลังตัวแกรปฮอร์น แต่ฝ่ายหลังจะไม่ค่อยชอบใจนักที่มีผู้พยายามทำให้มันเชื่อง จึงเป็น เรื่องปกติที่จะเห็นโทรล์ภูเขามีบาดแผลเต็มตัวจากฝีมือของแกรปฮอร์น เขาของแกรปฮอร์นที่บดเป็นผงแล้วใช้ปรุงยาได้หลายชนิด แต่ก็มีราคาแพง ลิบ เพราะได้มาอย่างยากลำบาก หนังของแกรปฮอร์นเหนียวยิ่งกว่าหนังมังกร และป้องกันเวทมนตร์คาถาส่วนใหญ่ได้

ค

ครัป(Crup)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xxx

ครัปมีต้นกำเนิดอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอังกฤษ รูปร่างคล้ายคลึงกับสุนัขพันธุ์แจ็ก รัสเซลล์เทอร์เรียร์มาก ยกเว้นที่หางซึ่งเป็นง่ามๆ ครัปแทบ จะเรียกได้ว่าเป็นสุนัขของพ่อมดโดยแท้เพราะมันซื่อสัตย์ต่อพ่อมดมากและดุร้ายต่อมักเกิ้ลที่สุด ครัปเป็นนักเขมือบตัวยง มันกินทุกอย่างตั้งแต่ตัวโนม ไปถึงยางรถเก่าๆ พ่อมดอาจขอใบอนุญาตเลี้ยงครัปได้จากกองออกระเบียบและควบคุมสัตว์วิเศษโดยต้องผ่านการทดสอบง่ายๆ เพื่อพิสูจน์ว่าผู้ขอ สามารถควบคุมดูแลครัปได้ในบริเวณที่มีมักเกิ้ลอาศัยอยู่ เจ้าของครัปมีหน้าที่ตามกฎหมายที่จะต้องกำจัดหางของมันด้วยคาถาตัดที่ไม่ทำให้เกิดความ เจ็บปวด เมื่อครัปมีอายุได้หกถึงแปดสัปดาห์ เพื่อไม่ให้พวกมักเกิ้ลสังเกตเห็น

ควินทาเพ็ต(Quintaped)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xxxxx

(ควินทาเพ็ดมีอีกชื่อหนึ่งว่า แฮรี่ แมคบูน)ควินทาเพ็ดเป็นสัตว์กินเนื้อที่อันตรายมาก ชื่อชอบเนื้อมนุษย์เป็นพิเศษ ร่างกายที่เตี้ยม่อต้อของมันและขาทั้ง ห้าข้างล้วนมีขนสีน้ำตาลแดงขึ้นอยู่ดกหนาขาแต่ละข้างมีเท้าบิดผิดรูป ควินทาเพ็ดพบได้เฉพาะที่เกาะเดรียร์ซึ่งอยู่นอกแหลมตอนเหนือสุดของสกอต แลนด์ด้วยเหตุนี้ เกาะเดรียร์จึงถูกทำให้ไม่ปรากฎอยู่ในแผนที่ มีตำนานว่า ครั้งหนึ่งบนเกาะเดรียร์มีครอบครัวพ่อมดอาศัยอยู่สองครอบครัวคือ ตระกูลแมคคลีเวอร์ทและตระกูลแมคบูน การดวลด้วยความเมาระหว่างดูกอลล์ประมุขตระกูลแมคคีเวอร์ท กับ ควินเทียส ประมุขตระกูลแมคบูน คาดว่า สิ้นสุดลงด้วยความตายของดูกอลล์ ตำนานเล่าว่าเพื่อเป็นการแก้แค้น กลุ่มพ่อมดตระกูลแมคคลีเวอร์ทได้เข้าล้อมบ้านตระกูลแมคบูนในคืนหนึ่ง แล้ว สาปให้ตระกูลแมคบูนทุกคนกลายร่างเป็นสัตว์ใหญ่ห้าขา แต่พวกแมคควีเวอร์ทก็รู้ตัวช้าไปเสียอีก(ตระกูลแมคบูนมีชื่อเสียงให้การใช้เวทมนตร์อย่างไม่ เหมาะสม) ยิ่งกว่านั้นตระกูลแมคบูนยังต่อต้านความพยายามใดๆ ที่จะเปลี่ยนพวกเขากลับเป็นมนุษย์ แล้วก็ฆ่าตระกูลแมคควีเวอร์ททุกคนจนไม่เหลือใคร ที่ใช้ไม้กายสิทธิ์ได้ พวกตนก็ต้องอยู่ในร่างสัตว์ตลอดไป นิทานเรื่องนี้จะจริงหรือไม่ ไม่มีใครรู้ ไม่มีคนตระกูลแมคคลีเวอร์ทหรือแมคบูนรอดชีวิต มาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับบรรพบุรุษของพวกเขาให้เราฟัง ตัวควินทาเพ็ดเองก็พูดไม่ได้ และจะต่อต้านอย่างแข็งขันต่อความพยายามของกองออกระเบียบ ควมคุมสัตว์วิเศษที่จะจับตัวมันมาลองเสกให้กลับเป็นมนุษย์ ดังนั้น เราจึงต้องยอมรับว่า ถ้าควินทาเพ็ดเป็นอย่างชื่อเล่นของมันคือ แฮรี่ แมคบูนหรือ แมคบูนขนดกจริงๆละก็ พวกมันก็คงอยากจะใช้ชีวิตเป็นสัตว์ต่อไปนั่นเอง

เคลปี้(Kelpie)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xxxx

ปีศาจน้ำแห่งอังกฤษและไอร์แลนด์ชนิดนี้เปลี่ยนร่างได้หลายแบบ ส่วนมากจะแปลงเป็นม้า และใช้ต้นกกทำเป็นขนแผงคอ เคลปี้จะล่อหลอกให้คนมาขี่ หลัง แล้วก็จะดำลงไปก้นแม่น้ำหรือทะเลสาบทันที จากนั้นมันก็จะกินเหยื่อแล้วปล่อยตับไตไส้พุงลองสู่ผิวน้ำ วิธีที่ถูกต้องใรการปราบเคลปี้ก็คือ คล้อง บังเหียนแล้วร่ายคาถายึดแน่น ซึ่งจะทำให้เคลปี้สงบและไม่ดุร้ายอีกต่อไป เคลปี้ที่ใหญ่ที่สุดในโลกอยู่ที่ทะเลสาบล็อกเนส ประเทศสกอตแลนด์ รูป ร่างที่มันชอบคือ งูทะเล ผู้สังเกตเห็นการณ์จากสมาพันธ์พ่อมดนานาชาติรู้ตัวว่าไม่ได้เผชิญหน้ากับงูทะเลจริงๆก็ตอนเห็นมันแปลงร่างเป็นนากเมื่อคณะ มักเกิ้ลนักสำรวจเข้าใกล้ และพอปลอดคนก็เปลี่ยนกลับเป็นงูทะเลอีกครั้ง

แคลบเบิร์ต(Clabbert)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xx

แคลบเบิร์ตเป็นสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่บนต้นไม้ รูปร่างเหมือนลิงกับกบผสมกัน ถิ่นกำเนิดอยู่ในรัฐทางตอนใต้ของอเมริกา ต่อมาแพร่พันธุ์ไปทั่วโลก ผิว ของแคลบเบิร์ตเรียบ ไม่มีขน สีเขียวเลื่อมมืเท้าเป็นพังผืด แขนขายาวและยืดหยุ่น ทำให้แคลบเบิร์ตโหนไปมาตามกิ่งไม้ได้อย่างคล่องแคล่วเหมือนลิง อุรังอุตัง ส่วนหัวมีเขาสั้นๆ และมีปากกว้างที่ดูเหมือนฉีกยิ้มอยู่ตลอดเวลา ในปากเต็มไปด้วยฟันซี่คมๆ แคลบเบิร์ตกินสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็กและนก เป็นอาหารหลัก ลักษณะที่แปลกประหลาดที่สุดในตัวแคลบเบิร์ตคือ ปุ่มขนาดใหญ่ที่อยู่กลางหน้าผาก ปุ่มนี้จะเปลี่ยนเป็นสีม่วงและกระพริบได้เมื่อ แคลบเบิร์ตรู้สึกว่ามีอันตราย ครั้งหนึ่งพ่อมดอเมริกันเคยเลี้ยงไว้ในสวนเพื่อคอยเตือนภัยเวลามีพวกมักเกิ้ลผ่านมา แต่สมาพันธุ์พ่อมดนานาชาติได้เก็บ ค่าปรับ ทำให้การกระทำเช่นนี้ต้องเลิกไปส่วนใหญ่ ภาพต้นไม้ยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยปุ่มส่องแสงได้ของตัวแคลบเบิร์ต แม้จะดูสวยงาม แต่ก็ดึงดูดความ สนใจจากมักเกิ้ล และชวนให้พวกมักเกิ้ลสงสัยว่าทำไมเพื่อนบ้านของตนจึงประดัปไฟต้นคริสต์มาสตอนกลางเดือนมิถุนายน

ไคมีร่า(Chimaera)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xxxxx

ไคมีร่าเป็นสัตว์ประหลาดของกรีกที่หายาก หัวเป็นสิงโต ลำตัวเป็นแพะ และมีหางเหมือนมังกร นิสัยดุร้ายและกระหายเลือดอันตรายมาก เท่าที่รู้มีเพียง ครั้งเดียวที่มีผู้ปราบไคมีร่าได้สำเร็จ แต่ด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากภารกิจนี้ก็ทำให้พ่อมดโชคร้ายผู้นั้นพลัดตกจากม้ามีปีก จนถึงแก่ความตายหลังเสร็จ สิ้นภารกิจไม่นาน ไข่ของไคมีร่าจัดเป็นสินค้าห้ามซื้อห้ามขายประเภท ก

ง

งู(Sea Serpent)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xxx

งูทะเลพบได้ในมหาสมุทรแอตแลนติก แปซิฟิกและทะเลเมดิเตอร์เรเนียน แม้จะมีรูปร่างน่ากลัว แต่ก็ไม่ปรากฎว่างูทะเลเคยฆ่ามนุษย์มาก่อน นอกจากเรื่อง เล่าของมักเกิ้ลเพี้ยนๆ เกี่ยวกับพฤติกรรมดุร้ายของมัน งูทะเลมีขนาดยาวได้มากที่สุดถึงหนึ่งร้อยฟุต หัวของมันมีลักษณะเหมือนม้า ลำตัวยาวเหมือนงู ซึ่งมักจะโผล่ขึ้นมาให้เห็นในทะเลเป็นรูปโค้ง

จ

จอบเบอร์นอลล์(Jobberknoll)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xx

จอบเบอร์นอลล์พบแถบยุโรปตอนเหนือและอเมริกา เป็นนกสีฟ้าลายจุดตัวกระจิ๋ว กินแมลงเล็กๆเป็นอาหาร นกชนิดนี้จะไม่ส่งเสียงใดๆเลยจนเมื่อมัน ใกล้ตาย ในตอนนั้นมันจะกรีดร้องออกมากเป็นเสียงทุกเสียงที่เคยได้ยินมา ไล่ตั้งแต่เสียงที่ได้ยินล่าสุดย้อนไปถึงเสียงแรกที่ได้ยิน ขนของจอบเบอร์ นอลล์ใช้เป็นเครื่องปรุงสัจจะเซรุ่ม และน้ำยาฟื้นความทรงจำ

จาร์วี่(Jarvey)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xxx

จาร์วี่พบได้ในอังกฤษ ไอร์แลนด์และแถบอเมริกาเหนือ มีลักษณะคล้ายกับเฟเร็ตตัวใหญ่ๆแทบทุกประการ ยกเว้นว่ามันพูดได้ แต่กระนั้นจาร์วี่ไม่สามารถ สนทนาได้เป็นเรื่องเป็นราว มันพูดแต่วสีสั้นๆ(มักจะหยาบคาย) ติดกันเป็นพรืด ส่วนใหญ่จาร์วี่จะอาศัยอยู่ใต้ดิน ซึ่งมันจะคอยล่าตัวโนมเป็นอาหาร แต่ ก็จะกินตัวตุ่น หนู และสัตว์จำพวกหนูอื่นๆด้วยเช่นกัน

ช

ชาวเงือก(Merpeople)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xxxx

(ชาวเงือกได้ประเภทxxxxไม่ใช่เพราะมันมีความดุร้าย แต่เพราะเราควรปฏิบัติต่อมันด้วยความสุภาพอย่างสูง ชาวเงือกหรือ ไซเรน เซลกี้และเมอร์โรว์พบได้ทั่วโลก แต่จะมีรูปร่างหน้าตาผิดแผกแตกต่างกันเหมือนกับมนุษย์ วิถีชีวิตของพวกนี้ยังเป็นปริศนาอยู่ เช่นเดียวกับเซ็นทอร์ อย่างไรก็ตาม พ่อมดผู้รู้ภาษาชาวเงือกได้เล่าว่า ชาวเงือกมีชุมชนที่จัดระบบอย่างดีเยี่ยม จำนวนประชากรของแต่ละชุมชนแตก ต่างกัน ขึ้นอยู่กับขนาดของที่อยู่อาศัย บางแห่งก็มีบ้านเรือนที่ก่อสร้างอย่างประณีตบรรจง ชาวเงือกของสละสถานะ "สิ่งมีชีวิตชั้นสูง" มาเป็นแค่ "สัตว์" เช่นเดียวกับเซ็นทอร์ ในบันทึกเก่าที่สุดเกี่ยวกับชาวเงือก พวกมันถูกเรียกว่าไซเรน(กรีซ) และมักจะปรากฎอยู่ตามวรรณกรรมและภาพ เขียนของมักเกิ้ล ในลักษณะของนางเงือกแสนสวยที่อาศัยอยู่แถบทะเลน้ำอุ่น ส่วนเซลกี้แห่งสกอตแลนด์ และเมอร์โรว์แห่งไอร์แลนด์จะไม่สวยงามเท่า แต่ก็มีความรักในเสียงดนตรีเหมือนกันหมด ซึ่งก็นับเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับชาวเงือก สำหรับชาวเงือกในรั้วฮ็อกวอตส์ จะมีลักษณะใบหน้าน่ากลัว มีผมสีน้ำตาลคล้ายสาหร่าย ฟันแหลม

ชิซเพอร์เฟิล(Chizpurfle)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xx

ชิซเพอร์เฟิลเป็นปรสิตตัวเล็กซึ่งโตได้ยาวที่สุดเพียง 1/20 นิ้วรูปร่างเหมือนปูที่มีเขี้ยวใหญ่ สัตว์ชนิดนี้มีเวทมนตร์และอาจจะมุดเข้าไปอยู่ตามขนของ สัตว์อย่างครัปและออเกอรี่ ชิซเพอร์เฟิลยังเข้าไปอยู่ตามบ้านเรือนของพ่อมดด้วย และจะทำลายวัตถุเวทมนตร์อย่างเช่น ไม้กายสิทธิ์ โดยกัดแทะทะลุ ไปถึงแกนในที่มีเวทมนตร์หรือไม่ก็อาจอยู่ตามหม้อใหญ่ที่สกปรก และสวาปามยาที่เหลือค้างอยู่ทุกหยดจนหมดเกลี้ยง(ถ้าไม่มีของใช้เวทมนตร์ ที่เป็นที่ รู้จักกันว่าชิซเพอร์เฟิลจะทำลายเครื่องใช้ไฟฟ้าแทน โดยกัดกินจากด้านใน) แม้ว่าชิซเพอร์เฟิลจะกำจัดได้ง่ายๆด้วยยามีทะเบียนที่หาซื้อได้ตามท้องตลาด แต่ในกรณีที่การก่อกวนของชิซเพอร์เฟิลลุกลามไปมากแล้ว อาจจำต้องให้แผนกกำจัดสัตว์รบกวนจากกองออกระเบียบควบคุมสัตว์วิเศษมาจัดการ ทั้งนี้เพราะชิซเพอร์เฟิลที่กินของเวทมนตร์เข้าไปมากๆ แล้วจะยากต่อการกำจัด

เชรค(Shrake)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xxx

เชรคเป็นปลาที่มีหนามรอบตัว พบได้ในมหาสมุทรแอตแลนติก เชื่อกันว่าเชรคฝูงแรกถูกเสกเพื่อใช้แก้แค้นชาวประมงมักเกิ้ลที่พูดจาดูถูกคณะพ่อมดที่ มาแล่นเรือใบ เมื่อต้นศตวรรษที่ 19 นับจากวันนั้น มักเกิ้ลคนใดที่มาจับปลาในทะเลบริเวณนั้น เมื่อยกแหขึ้นมาก็จะพบว่าขาดวิ่นและว่างเปล่า ซึ่งเป็นฝี มือของเชรคที่ว่าอยู่ลึกลงไปนั่นเอง

ซ

ซาลาแมนเดอร์(Salamander)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xxx

ซาลาแมนเดอร์เป็นสัตว์เลื้อยคลานตัวเล็กที่อาศัยอยู่ในกองไฟและกินเปลวไฟเป็นอาหาร ตัวสีขาวสะอาด แต่จะดูเป็นสีฟ้าหรือสีแดงเข้มขึ้นอยู่กับความ ร้อนของไฟที่มันอยู่ ซาลาแมนเดอร์อยู่นอกกองไฟได้นานที่สุดหกชั่วโมง ถ้าหมั่นป้อนพริกไทยอย่างสม่ำเสมอ ซาลาแมนเดอร์จะมีชีวิตอยู่ได้นาน ตราบเท่าที่กองไฟที่มันเกิดมายังลุกไหม้อยู่เท่านั้น เลือดซาลาแมนเดอร์มีคุณสมบัติรักษาโรคและฟื้นฟูกำลังได้อย่างดีเยี่ยม

เซ็นทอร์(Centaur)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xxxx

ศีรษะ ลำตัวท่อนบน และแขนของเซ็นทอร์เหมือนมนุษย์ และเชื่อมต่อกับร่างกายท่อนล่างที่เป็นม้า ซึ่งอาจมีได้หลากสีสัน เซ็นทอร์มีความเฉลียวฉลาด และพูดภาษามนุษย์ได้ มันจึงไม่ควรถูกจัดอยู่ในประเภทสัตว์ สาเหตุที่ทำให้กระทรวงเวทมนตร์กำหนดประเภทเช่นนี้ก็ด้วยความต้องการของเซ็นทอร์ เอง เซ็นทอร์อาศัยอยู่ในป่าลึก เชื่อกันว่ามีกำเนิดในกรีซ แม้ว่าปัจจุบันจะมีชุมชนชาวเซ็นทอร์อยู่ในป่าหลายๆส่วนในยุโรปก็ตาม เจ้าหน้าที่พ่อมดใน แต่ละประเทศที่มีเซ็นทอร์ได้กำหนดบริเวณที่เซ็นทอร์จะอยู่อาศัยโดยไม่ถูกพวกมักเกิ้ลรบกวน อย่างไรก็ตาม เซ็นทอร์ต้องการความคุ้มครองจากพ่อมด เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เนื่องจากพวกมันมีวิธีเฉพาะตัวในการซ่อนตัวจากมนุษย์อยู่แล้ว วิถีชีวิตของเซ็นทอร์ยังคงคลุมเครือเป็นปริศนาอยู่ ส่วนใหญ่ มันจะไม่ค่อยไว้ใจทั้งพ่อมดและมักเกิ้ล และจริงๆแล้วก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยแยกแยะความแตกต่างระหว่างมนุษย์แต่ละคนมากนัก เซ็นทอร์อาศัยอยู่เป็น ฝูง ซึ่งอาจมีสมาชิกตั้งแต่สิบถึงสิบห้าตัวเซ็นทอร์มีชื่อเรื่องปราดเปรื่องในการรักษาโรคด้วยเวทมนตร์ พยากรณ์ศาสตร์ การยิงธนู และดาราศาสตร์

ด

ดั๊กบ็อก(Gugbog)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xxx

ดั๊กบ็อกเป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่ตามหนองบึง พบได้แถบยุโรปและอเมริกาเหนือ-ใต้ ดั๊กบ็อกจะคล้ายท่อนไม้มากเวลาอยู่นิ่งๆแต่เมื่อมองดูใกล้ๆจะเห็นอุ้ง เท้าที่เหมือนครีบจำนวนมากและฟันที่แหลมคม ดั๊กบ็อกจะคืบคลานไปตามหนองบึง กินสัตว์เลี้ยงลูกด้วนนมตัวเล็กๆเป็นอาหารหลัก และจะคอยกัดข้อ เท้าของคนที่เดินผ่านไปมา อย่างไรก็ตาม อาหารจานโปรดของมันคือต้นแมนแดรกเคยมีผู้ปลูกแมนแดรกที่ดึงใบของต้นไม้มีค่านี้ขึ้นมาแล้วพบแต่ซาก

ดิริคอว์ล(Diricawl)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xx

ดิริคอว์ลมีถิ่นกำเนิดอยู่ที่เกาะมาริเซียส เป็นนกที่บินไม่ได้ ขนปุย รูปร่างอ้วนกลม ลักษณะเด่นอยู่ที่วิธีหลบหนีศัตรู มันจะหายตัวเพียงแค่กลุ่มขนไว้ แล้วไปปรากฏตัวในสถานที่อื่น(นกฟีนิกซ์ก็มีความสามารถนี้เช่นกัน อ่านได้ในหัวข้อฟีนิกซ์) นับเป็นเรื่องน่าสนใจที่ครั้งหนึ่งมักเกิ้ลเคยรู้จักดิริคอว์ลเป็นอย่างดี แม้ว่าจะรู้จักกันในชื่อ "โดโด้" ก็ตาม เนื่องจากมักเกิ้ลไม่รู้ว่าดิริคอว์ลสามารถหาย ตัวได้ พวกเขาจึงเชื่อกันว่ามันถูกล่าจนสูญพันธุ์ไปแล้ว ความคิดนี้ทำให้มักเกิ้ลสำนึกถึงอันตรายจากการล่าสัตว์ตามอำเภอใจมากขึ้น ทางสมาพันธ์พ่อ มดนานาชาติจึงไม่เห็นความจำเป็นที่จะให้มักเกิ้ลได้รู้ว่าดิริคอว์ลยังไม่สูญพันธุ์

เดมีไกส์(Demiguise)

ประเภทที่ ก.ว.ม.จัดไว้ : xxxx

เดมิไกส์พบได้ในแถบตะวันออกไกล แม้จะยากลำบากมากก็ตาม ทั้งนี้เพราะสัตว์ชนิดนี้สามารถหายตัวได้เมื่อถูกคุกคาม เฉพาะพ่อมดผู้เชี่ยวชาญในการ จับเดมิไกส์เท่านั้นที่จะสังเกตเห็นตัวมันได้ เดมิไกส์เป็นสัตว์กินพืชที่รักสงบ รูปร่างคล้ายลิงใหญ่ไม่มีหางที่สงบเสงี่ยม มันมีดวงตาแสนเศร้าสีดำใหญ่ ซึ่งโดยมากจะซ่อนอยู่ใต้ขน ร่างกายทั้งหมด ปกคลุมด้วยขนยาวสีเงินสวยเป็นเงางามเหมือนไหม ขนของเดมิไกส์มีค่ามากเพราะอาจใช้ทอเป็นผ้าคลุมล่องหนได้